وقت خوابیدن تو،  

بعد آغوشی گرم، پس یک بوسه داغ از لب‌ها،

می‌روم، با چمدانی که غم‌اش قفل شده، آرزوها چیده،

و نگاهی که الک می‌کند این دنیا را،

من که بودم،

رفیقی که پر از خاطره بود؟

یا که یاری که به خاری می‌ماند؟

هر چه بودم،‌ هر که هستم، اکنون، زیر این سایه آلوده به پایان

بازهم دست در جیب دل پاره خود می‌برم و

تاس برمی‌دارم،

زندگی یک تاس است،

می رود،‌می‌آید،

یک نیاید، پنج و شش می آید،

گاهی هم بدتر از آن،

هیچ نیاید که نیاید که نیاید،

روزگارم این بود، تاس‌مان بی نقطه، بخت‌مان قرض خدا،

عشق‌مان هم مَعطل، معطل رویا‌ها

این من‌ام، و زمانی که دگر عقربه‌اش، نه تکانی دارد نه صدایی

دیر است، وقت افتادن بخت است،

حال و روزم برفی است، مقصدم گرم‌تر از مبدا سردم، به خدا باور کن!

می‌روم، می‌روم تا گره‌ای نو بزنم بر نخ دلتنگی‌ها که به دندان عدم باز شود،

من مستاصل تنها چه بگویم ؟ تو که خوابی!

یا حق! ببین و بشنو، تاس بی‌نقطه ما، همچنان غلطتان است!